TRASA RODZINNA. MIAŁO NIE BYĆ KLASYFIKACJI… ALE WYSZŁA ABENTOJRA.A jak wychodzi Abentojra, to wiadomo.
Mapa trochę kusi.
Las trochę miesza.
Dzieci nagle wiedzą wszystko.
Dorośli udają, że od początku mieli taki plan. 
Trasa Rodzinna miała być przede wszystkim przygodą.
Bez presji. Bez walki o sekundy. Bez wielkiego ścigania.
Miało być spokojnie, rodzinnie i z uśmiechem.
No i było.
Przez jakieś pierwsze trzy minuty. 
Potem pojawiły się punkty, decyzje, narady rodzinne, strategiczne spojrzenia w mapę i klasyczne:
„Nie, nie, ja jestem pewien, że to tędy.” 
Były dzieci, które prowadziły dorosłych.
Byli dorośli, którzy dzielnie dotrzymywali kroku dzieciom.
Były drużyny, które pokazały, że rodzinna przygoda też może mieć sportowe serce.
Bo na Trasie Rodzinnej nie wygrywa tylko ten, kto jest pierwszy.
Wygrywa ten, kto wraca z błotem na butach, uśmiechem na twarzy i historią zaczynającą się od:
„Słuchajcie, zgubiliśmy się tylko trochę…”
Ogromne brawa dla wszystkich rodzin! 
Za odwagę.
Za współpracę.
Za śmiech.
Za cierpliwość.
Za mapę trzymaną do góry nogami z pełnym przekonaniem. 
Trasa Rodzinna pokazała dokładnie to, co w Abentojrze najpiękniejsze.
Że przygoda jest dla każdego.
Że las najlepiej smakuje razem.
I że czasem największym zwycięstwem jest po prostu wspólne dotarcie na metę.
TRASA RODZINNA. NIDZICA. ABENTOJRA.Tu nikt nie przegrywa.
Najwyżej przez chwilę idzie nie tą ścieżką.
