Abentojra 2015 to była druga odsłona naszej orientacyjnej przygody – czyli imprezy, w której mapa jest królem, a kompas bywa… doradcą, którego czasem „nie słychać”. Uczestnicy ruszali na trasy piesze i rowerowe, żeby zdobywać punkty kontrolne i udowodnić, że potrafią myśleć w terenie, a nie tylko przy biurku. Najważniejsze było planowanie: jedni liczyli kilometry jak księgowi, inni szli „na czuja”, bo „to na pewno będzie tuż za tym laskiem” (spoiler: nie zawsze było). Po drodze czekały klasyczne dylematy Abentojry: skrót przez krzaki czy elegancko dookoła, sprint po asfalcie czy spokojny marsz, i czy ten pagórek na mapie to pagórek czy po prostu czyjaś fantazja kartograficzna. Było sportowo, ale bez napinki – tu wynik jest ważny, ale jeszcze ważniejsza jest historia, którą opowiesz na mecie. Trasy dawały mnóstwo okazji do małych zwycięstw: „trafiliśmy od razu!”, „nie zgubiliśmy punktu!” albo „zgubiliśmy, ale odzyskaliśmy wiarę w ludzi i GPS… znaczy w mapę”. W bazie panowała atmosfera spotkania znajomych: porównywanie tras, śmiech z własnych pomyłek i analizowanie, gdzie uciekły te „dwie minutki”, które zamieniły się w pół godziny. Abentojra 2015 pokazała, że orientacja to nie tylko kierunki świata, ale też kierunek na przygodę – i każdy może go złapać, niezależnie od doświadczenia. Dla debiutantów była to świetna lekcja, że mapa nie gryzie (choć czasem kusi, żeby ją zgnieść), a dla weteranów – kolejna okazja, żeby udowodnić, że „ten skrót naprawdę miał sens”. W tej edycji znowu liczyły się spryt, współpraca w zespole i umiejętność zachowania dobrego humoru, gdy plan A zamienia się w plan B, C i czasem Z. A na koniec wszyscy wracali z tym samym: zmęczeniem w nogach, uśmiechem na twarzy i przekonaniem, że następnym razem na pewno pójdzie idealnie… prawda?